Witaj, gość! [ Zaloguj się

 

Tatrzańskie stawy i mokradła – kaczka krzyżówka i gallinago gallinago

  • Opublikowany: 28 listopada 2012 14:33

Opis

Kaczki mieszkańcy stawów w Tatrach

Stawami w Tatrach określa się w ludowym nazewnictwie jeziora tatrzańskie, które po polskiej stronie tychże gór występują w liczbie 40. Większość stawów leży powyżej wysokości 1600 metrów, ponieważ są one pochodzenia polodowcowego, jeziora występują głównie na terenie Tatr Wysokich. Małe stawy, czyli zbiorniki wodne występują nielicznie. Są to jeziorka krasowe, stawy rozlewiskowe oraz stawiki w zagłębieniach rowów grzbietowych. Roślinność przybrzeżna występuje tylko w niżej położonych stawach. W lecie jeziora o bujniejszym życiu odwiedzane są przez kaczki krzyżówki. Lubują się zwłaszcza w tych stawach, gdzie mają szanse na smakołyki z rąk turystów, czyli np. nad Stawem Smreczyńskim tudzież przy Stawach Rohackich.

Kim jest kaczka krzyżówka?

Kaczka krzyżówka jest ptakiem wodnym z rodziny kaczkowatych, od której pochodzi kaczka domowa. Nie jest gatunkiem zagrożonym. Można – niestety – nań polować w okresie od połowy sierpnia do drugiej połowy grudnia. Samiec ma atrakcyjniejsze upierzenie od samicy, zwłaszcza w okresie godowym. Głowę ma zielono opalizującą, białą obrożę, żółty dziób z czarnym końcem. Od samicy odróżnia go także piękna, ruda pierś. Sterówki są białe z szarym środkiem, zaś nogi pomarańczowe. Samica nie może się poszczycić tak barwnym upierzeniem. Pióra przypominają nakładające się na siebie łuski, mają barwę pomarańczowo-brązową. Długość ciała kaczek krzyżówek dochodzi do 65 centymetrów, zaś waga do półtora kilograma. Ptaki te dobrze latają i całkiem szybko. Nie nurkują w wodzie zanurzając całe ciało, lecz tylko przednią jego część. Kwacze niczym domowa kaczka i jest ptakiem wszystkożernym, zjada nawet śmieci pływające po tafli stawu, co może się okazać dlań śmiertelne w skutkach. Lęgi wyprowadza w okresie od kwietnia do lipca, tokuje w wodzie. Samica składa od 8 do 12 jaj.

Gallinago gallinago?

Gallinago gallinago, czyli bekas kszyk upodobał sobie podtatrzańskie mokradła, jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Mokradła to min. tereny okresowo lub stale zabagnione. Jest to teren silnie wilgotny, o glebach mineralnych tudzież organicznych. Niestety, człowiek postarał się o to, by wiele mokradeł zostało osuszonych i odwodnionych. Wiele z nich jednak objęto ochroną. Mokradła zazwyczaj znajdują się w obniżeniach terenu, w dolinach rzecznych, rynnach polodowcowych, a także, choć rzadziej, na stokach czy wzniesieniach. Właśnie w takim środowisku najlepiej czuje się bekas kszyk.

Jest to gatunek średniego ptaka wędrownego. Jego upierzenie ma barwę ciemnobrązową, w innych miejscach -jasnobrązową , samiec i samiczka są do siebie podobni. Pióra usiane są czarnymi cętkami i rudymi pasami. Brzuch ma biały, zaś ogon rdzawy. Bardzo charakterystycznie zachowuje się kszyk, gdy zostanie spłoszony. Otóż, nagle rzuca się do przodu niczym strzała. Często podówczas przelatuje pod nogami intruza. Żywi się bezkręgowcami lub nasionami roślin czy owadami. W czasie tokowania wydaje nieco dziwny dźwięk przypominający beczenie kozła, dlatego czasem określa się go jako baranek tudzież koziołek. Jest to gatunek objęty ścisłą ochroną. W Polsce jest nieliczny lub niezbyt liczny. Prócz osuszania terenów podmokłych szkodzą mu także polowania, zaprzestawanie koszenia łąk lub zarastanie jego siedlisk przez wysoką roślinność.

E/wZakopane.pl

Nr ogł.: 569507ea734b3210

Zgłoś problem

Przetwarzanie żądania, proszę czekać...
    zarządzanie serwerem
    zarządzanie na odległość docenią przede wszystkim osoby administrujące rozproszoną infrastrukturą informatyczną urzędu jeżeli serwery znajdują się
    angrybytes.pl