Świstak – całe życie w norze

Witaj, gość! [ Zaloguj się

 

Świstak – całe życie w norze

  • Opublikowany: 5 października 2012 11:19

Opis

Niektórzy ludzie chcąc podkreślić jak nędzny jest ich los, mówią na przykład, że przyszło im mieszkać w „ciemnej norze”. Dla świstaka, w tym także naszego świstaka tatrzańskiego, to norma. Ich życie obraca się głównie wokół życia w norze. Właściwie należy rzec, iż świstak nie może żyć bez nory. Właśnie w niej spędzają te gryzonie 90 procent swojego żywota. Od wiosny do jesieni na powierzchni pozostają do 10 godzin, nie więcej. Pół roku zaś, głównie w okresie zimy, kryją się w swoich norkach głębokich na ok. metr, długich na ok. 10 metrów. Wylot nory zatykają trawą tudzież korzeniami. Nory pełnią bardzo ważną funkcję komór lęgowych. Czasem rodzi się jeden świstaczek, a czasem aż siedem. Ciąża trwa ok. 34 dni. Samica rodzi tylko jeden raz w ciągu roku. Maluchy wychodzą z nor dopiero po 40 dniach, choć matka żywi je mlekiem jeszcze przez 2 miesiące.
Od swojej siedziby nie oddalają się zbytnio, jedynie 10 do 15 metrów. Jest to dla owych czworonogów ważny element zapewniający im bezpieczeństwo, bowiem w razie zagrożenia mogą szybko ukryć się w miejscu schronienia. Nie znaczy to, iż na powierzchni są nieporadne i stanowią łatwą zdobycz, przeciwnie poruszają się zwinnie, potrafią błyskawicznie reagować. Świstaki dość szybko biegają, choć z zającem na przykład, nie mają raczej szans. Świstaki mają dobrze rozwinięte przednie łapy i mięśnie ramion, zające zaś mają dłuższe i silniejsze nogi.
Świstak jest gryzoniem z rodziny wiewiórkowatych. Jest długi na 42 do 54 centymetry, waży sobie od ponad 2 do ponad 5 kilogramów. Samce są większe od samic. Ich futerka mienią się różnymi barwami, od żółtawobrązowej poprzez czerwoną do szarej barwy. Zawsze jednak wierzch głowy mają czarny, a boki i nogi żółtawoszare. Zamieszkuje niektóre partie Karpat i Alpy, w Polsce żyje podgatunek świstaka – świstak tatrzański. Ów gryzoń jest gatunkiem zdecydowanie wysokogórskim. Przebywa w miejscach hal i turni, w miejscach trudno dostępnych. Rzecz jasna, unika szlaków, gdzie kręcą się bez przerwy turyści.
Prowadzi stadny tryb życia, gdy stado żeruje, zawsze jakiś osobnik stoi na czatach. Czatujący przybiera pozycję „na słupka” i za punkt obserwacyjny obiera miejsce, z którego może rozglądać się na wszystkie możliwe strony. W razie zagrożenia wydaje głośny świst, ostrzegając w tenże osobliwy sposób towarzyszy o niebezpieczeństwie. Ów wydawany świst przez tego gryzonia, ma związek z nazwą jaką nosi „świstak”. Do najgroźniejszych wrogów świstaka należy zaliczyć orła. Następnie na tejże liście pojawią się : lis oraz wilk, z którymi to osobnikami podejmuje walkę. Świstaki żerujące głównie w dzień, najlepiej przy sprzyjającej pogodzie, upatrują smakołyków w postaci korzeni i pędów przeróżnych roślin. Intensywnie żerują jesienią, by zgromadzić zapasy na zimę w postaci tłuszczu.
Świstak może dożyć nawet 20 roku życia. Dojrzałością płciową szczyci się dopiero po 4 latach. Rodzinne grupy, w których żyją, liczą ok. 20 osobników. Przewodnikami są najsilniejszy samiec i samica. Przywódcy zajmują się nie tylko kopaniem norek i strzeżeniem terytorium – tylko im przypada w udziale przywilej prokreacji. Co niezbyt chlubne, dzieci innych par są porzucane poza norami, gdzie czeka ich nieuchronna śmierć, chyba że zostaną zaadoptowane przez inne grupy świstaków. O prawa do prokreacji i resztę przywilejów zawsze mogą powalczyć z aktualnym przywódcą inne, odważne świstaki.

E/wZakopane.pl

Nr ogł.: 163506ea6247a40e

Zgłoś problem

Przetwarzanie żądania, proszę czekać...