Witaj, gość! [ Zaloguj się

 

Dzięcioły w Tatrach – nie tylko trójpalczasty!

  • Opublikowany: 23 października 2012 11:23

Opis

Dzięcioły w Tatrach

W piętrze lasu i kosodrzewiny na ziemi tatrzańskiej można spotkać kilka ciekawych przedstawicieli swego gatunku, między innymi dzięcioła trójpalczastego, jednak nie tylko jego. Jest to bardzo rzadki krajowy gatunek dzięciołów, niektórzy uważają nawet, iż jest najrzadszy. Dzięcioł ten lubuje się w obumarłych świerkach, i jako jedyny w Tatrach nie posiada czerwonego elementu w swoim upierzeniu, samiec szczyci się za to uroczą, żółtą czapeczką. Ma charakterystyczne trzy palce – dwa skierowane do przodu, jeden do tyłu. Na świerkach i limbach pozostawiają charakterystyczne ślady po otworach, które wykonują by dobrać się do soków drzew. Mówi się, że jest najbardziej „tatrzański”, czyli charakterystyczny dla tego regionu. Jednak Tatry zamieszkuje więcej dzięciołów, równie ciekawych i pięknie upierzonych.

Inne dzięcioły w Tatrach

Gatunek dzięcioła, który nie może sobie pozwolić na luksus pozostania na zimę w Tatrach, to krętogłów. Wszystko przez to, że ptak ten nie potrafi kuć. By się pożywić owadami musi je biedaczyna zbierać z powierzchni drzew, zaś taki pokarm jest dlań niedostępny o tejże porze roku. Dlaczego został nazwany „krętogłów”. Jest to związane, jak nie trudno się domyśleć, z ruchami jakie wykonuje głową. By odstraszyć przeciwnika ma w zwyczaju syczeć niczym jadowity wąż. Najmniejszy z dzięciołów europejskich i zamieszkałych w Tatrach to dzięciołek ( nazwa nawiązuje do owego faktu ). Zalicza się go do grupy dzięciołów pstrych. Do kucia w twardym drewnie także zbytnio się nie nadaje, dlatego podobnie jak jego krewniak krętogłów, zbiera owady z powierzchni drzew tudzież larwy chrząszczy żyjące pod korą, żywi się też nasionami. Lubi przesiadywać wśród gałęzi w konarach drzew.

Wylot Doliny Chochołowskiej to miejsce, gdzie nie trudno o spotkanie z dzięciołkiem, bowiem rośnie tam olszynka. Dzięciołek nie gardzi także wierzbą czy buczyną.

Pozycją największego dzięcioła na tatrzańskiej ziemi cieszy się dzięcioł czarny. Nazwa tegoż ptaka nawiązuje do faktu, iż jest prawie cały czarny. Gdyby nie czerwona czapeczka na głowie samca i czerwona plamka na potylicy samiczki, wyglądałby pewnie jak niewielkich rozmiarów kruk. Lubi świerczyny, najlepiej kończące swój żywot, czyli obumarłe. Mocno kuje i bębni, więc łatwo usłyszeć jego obecność. Smakuje w larwach korników. Do jego przysmaków zaliczyć należy także : mrówki oraz rudnice. Do najoryginalniej upierzonych dzięciołów w Tatrach zliczyć można dzięcioła zielonosiwego. Mimo nazwy „zielonosiwy”, zieleń i siwy odcień to nie jedyne elementy barwy upierzenia tegoż ptaka. Są jeszcze akcenty żółte oraz czerwone. Jeśli chodzi o kucie, zachowuje się nieco ciszej od dzięcioła czarnego. Od korników zdecydowanie woli mrówki. Trudno byłoby go zaliczyć do rodziny mrówkojadów, jednak szczyci się czymś, czego niejeden mrówkojad mógłby mu pozazdrościć, mianowicie długiego, lepkiego języka, któremu żadna mrówka się nie oprze.

Wydawałoby się, że dzięcioły przesiadują głównie na drzewie, nic bardziej mylnego. Zielonosiwego dzięcioła dopatrzeć się można głównie buszującego w runie leśnym – gdzie najwięcej mrówek.

E/wZakopane.pl

Nr ogł.: 195507e7abc1baa6

Zgłoś problem

Przetwarzanie żądania, proszę czekać...