Witaj, gość! [ Zaloguj się

 

Dzięcioł duży – zagorzały wróg korników

  • Opublikowany: 17 października 2012 12:55

Opis

Dzięcioł duży w Tatrach

Rodzina ptaków z rzędu dzięciołowatych zrzesza gatunki ptaków typowo leśnych. Ich charakterystyczną cechą budowy jest silny dłutowaty dziób. Dzięciołowate dysponują także dobrze rozwiniętym, bardzo długim językiem, którego to boją się niemiłosiernie wszelakiej maści owady, mrówki tudzież larwy. Ów język jest dla tychże ofiar tym bardziej groźny, iż prócz tego że jest długi i silny, pokrywa go lepka wydzielina gruczołów ślinowych podjęzykowych.

Wyjątkowość dzięciołów

Co sprawia, że dzięciołowaty tak mocno trzyma się drzewa, które kuje dziobem? Oczywiście istotną rolę w owej materii odgrywają ostre pazury, parami przeciwstawne, jednak swoje znaczenie mają także sterówki. Są ostre i sztywno zakończone, taka budowa sterówek umożliwia ptakowi opieranie się o drzewo ogonem. Gatunek ten znany jest także z upodobania do gnieżdżenia się w dziuplach, które same wykuwają. Tam też na świat przychodzą maluchy. W Tatrach żyje kilka gatunków dzięciołów, od dużego po białogrzbietego, zamieszkującego Tatry Bielskie.

Dzięcioł duży nie taki wielki

W tatrzańskich lasach występuje dzięcioł duży, który – o paradoksie – wcale nie prezentuje się tak okazale jak na to wskazuje nazwa. Jest gatunkiem średniego ptaka z rodziny dzięciołowatych. Jest długi na ok. 23 cm i waży sobie średnio ponad 80 g. W jego upierzeniu dominuje kolor czarny, układając się w pstry wzór, podobny do kory drzew. Tylko samiec posiada jaskrawoczerwoną poprzeczną pręgę w okolicy tylnej części głowy. Pojawiają się także białe elementy upierzenia. Co ciekawe, ów gatunek ma intrygujące czerwone tęczówki. Dzięcioł duży nie jest nadmiernie płochliwy, przeciwnie, to jego można się wystraszyć, zwłaszcza gdy w okresie godów bębni dziobem o co się tylko da, nawet rynny domów tudzież inne przedmioty ( blaszane dachy, anteny ) wydające krzykliwe dźwięki. Mimo wszystko jest ptakiem ostrożnym, z czego bierze się prawdopodobnie jego falisty lot, jego hałaśliwe zachowanie może zwracać uwagę nie tylko samicy, ale i zajadłego wroga – jastrzębia. Jest dość podobny w zachowaniu i prezencji do swoich krewniaków dzięcioła białogrzbietego, trójpalczastego tudzież dzięciołka.

Walka ze szkodnikami

Dzięcioł duży jest bezkonkurencyjny jeśli chodzi o prześladowanie korników, które wszędzie wytropi. Jest to jego główne źródło pokarmu, choć nie gardzi mszycami, które mu bardzo smakują. Pokarm zdobywa nie koniecznie na obumarłych drzewach, „poluje” na drzewach jak najbardziej żywych. Chrząszcze zasiedlające dane drzewo powinny się raczej bać, że nim doprowadzą do ruiny owe drzewo, dopadnie je dzięcioł duży. Niestety, dzięcioły te zjadają także pisklęta innych ptaków, gdy natkną się na nie w trakcie poszukiwania pokarmu, to akurat nie świadczy o tymże ptaku zbyt dobrze, choć nie jest drapieżnikiem, bowiem nie posiada w swej budowie, ni zachowaniu żadnych cech, które by go do rodziny ptaków drapieżnych klasyfikowały. Chociaż dzięcioły są tradycyjnie zwane „pogromcami korników”, zwłaszcza wyżej wymieniony dzięcioł duży, to jednak nie wolno przeceniać możliwości tychże ptaków w walce z tymi szkodnikami. Bowiem możliwości te są ograniczone wieloma czynnikami. To tylko w bajkach dla dzieci owe ptaki są niezwyciężonymi bohaterami w tejże materii. Aby powstrzymać rozwój owadów, jakimi są korniki, populacja dzięciołów musiałaby wzrosnąć niebotycznie.

E/wZakopane.pl

Nr ogł.: 567507e7d256b05b

Zgłoś problem

Przetwarzanie żądania, proszę czekać...