W konkursie na najpopularniejsze kwiaty w Tatrach, chętnie obleganych przez rozentuzjazmowanych posiadaczy cyfrówek wszelakiej maści, krokus przegrać mógłby jedynie z szarotką tudzież żółtym pełnikiem zwanym różą górską. Krokusy, rzecz jasna, zalegają fioletowym dywanem tatrzańskie łąki i polany głównie z początkiem maja, szczególnie efektownie prezentują się w Dolinie Chochołowskiej i na Cyrhli. Żółta róża kwitnie latem, min. na Czerwonych Wierchach. Zaś ulubione miejsca szarotek to urwiste skały wapienne, na Nosalu niegdyś było ich „za trzęsienie”. Wszystkie te kwiaty są pod ochroną, dlatego nawet najbardziej profesjonalne zachody, by je uwiecznić w obiektywie nie zwalniają fotografującego z przestrzegania zasad a propos zadeptywania, zrywania i wszelkich innych praktyk niszczenia tychże roślin.

Przygotowania do fotografowania krokusów

Zanim wybierzemy się do Doliny Chochołowskiej, by do do woli „pstrykać” aparatem krokusy, warto przemyśleć kwestie, jak powinien wyglądać dobrze wyposażony sprzęt fotograficzny, którym będziemy uwieczniać kwiaty. Wiele oczywiście zależy od zasobności danego portfela, zakup dobrej cyfrówki bowiem to kosztowna sprawa.
Przyzwoity obiektyw w zestawie umożliwiający zmianę ogniskowej to podstawa, możliwość stosowania nasadek typu konwerter, soczewki na obiektyw, dobry, stabilny statyw i możliwość przykręcenia doń aparatu, możliwość wyzwalania migawki zdalnie lub z samowyzwalaczem, dobry sprzęt powinien także dysponować możliwością wyłączenia lampy błyskowej na czas wykonywania zdjęć lub możliwość sterowania światłem lampy.
Jeśli pozwalają na to fudusze, należy zrujnować się także na komputer z graficznym oprogramowaniem.
Oczywiście nawet najlepiej wyposażony sprzęt nie zastąpi naszych umiejętności obsługiwania go. Ustawienie cyfrówki na opcje „automat” nie załatwi sprawy.
Trochę czasu zajmie uczenie się jak sterować przesłonami, by odpowiednia ilość światła przedostawała się przez obiektyw do wnętrza aparatu, trzeba będzie trochę poćwiczyć jak za pomocą przysłon regulować ostrość, która także zależy od ogniskowej obiektywu. Aparaty cyfrowe posiadają wielopolowy autofocus z automatycznym wyborem miejsca ustawienia ostrości. Korzystanie z tej funkcji, ustawianie focusa w odpowiedni tryb pracy, także wymaga trenowania dobrej intuicji, bowiem sam aparat nie zawsze w tym względzie spełni nasze oczekiwania.

Pomoc w fotografowaniu

Najlepiej jednak nie polegać na własnych umiejętnościach, gdy stawiamy pierwsze kroki w świeci fotografii, lecz poprosić kogoś kto się na tym zna, by nam dopomógł, sami zaś winniśmy po zakupie cyfrówki, solidnie postudiować załączoną instrukcje obsługi aparatu.
Następnie zarezerwować czas na przyswojenie odpowiednich umiejętności w kwestii ustawień.
Tak przygotowani możemy wyruszyć na fotografowanie krokusów do Doliny Chochołowskiej, najdłuższej i największej doliny w polskich Tatrach. Jest długa na ok. 10 kilometrów, w części dolnej tworzy piękny, głęboki wąwóz. Niegdyś Chochołowska była największym ośrodkiem pasterstwa w Tatrach, zbudowano tu licznie szałasy, bacówki i szopy. Dziś pasterstwo na tych terenach ma charakter raczej symboliczny, ale dzieki temu polany nie zarastają lasem, zaś ziemia nawożona przez owce bardzo przypadła do gustu masowo kwitnącym tu na wiosnę krokusom ( są to rośliny azotolubne ).
Jest ich całe masy, co daje efekt olbrzymiego, fioletowego dywanu. Dywanu, po którym rzecz jasna deptać nie wolno, acz można go fotografować do woli.

Jeśli masz problem z fotografowaniem to przyjeżdżając do Zakopanego zgłoś się na jednodniowe plenery lub weekendowe warsztaty fotograficzne.

Est/wZakopane.pl

Co roku w drugi dzień świąt Wielkanocnych w Suchym Żlebie na Kalatówkach rozgrywane są wielkie zawody na starym sprzęcie narciarskim o Wielkanocne Jojo.
Wszystko dzieje się w lany poniedziałek przy hucznym dopingu licznie zebranych kibiców.
Pomysłodawczynią tegoż narciarskiego boju jest Pani Marta Łukaszczyk szefowa Hotelu na Kalatówkach.
Kalatówki to polana reglowa leżąca w Dolinie Bystrej w Tatrach, jest to teren płaski, otoczony zewsząd lasem.
Na Kalatówkach istniał pierwszy w Polsce ośrodek narciarski, w 1910 roku odbyły się tu także pierwsze w Tatrach zawody narciarskie – był slalom, zjazd i skoki.
Hotel górski PTTK Kalatówki położony jest na wysokości 1198 metra n p m. na morenie u podnóża Krokwi.
Hotel wybudowany został na potrzeby narciarskich Mistrzostw Świata FIS w 1938 roku.
Posiada ok 90 miejsc noclegowych, dysponuje restauracją, kawiarniami i innymi punktami usługowymi, jest także wypożyczalnia sprzętu narciarskiego.
Do hotelu dochodzi się z Kuźnic Drogą Brata Alberta.
Do zawodów na starym sprzęcie narciarskim o Wielkanocne Jojo na Kalatówkach zgłasza się dziesiątki zawodników z Polski i zagranicy – Słowacja, Austria, Czechy, Węgry.
Właściwie można powiedzieć, iż są to zawody międzynarodowe.
Cała polana przy schronisku wypełnia się kibicami.
Zawodnicy prócz odwagi, fantazji i polotu muszą dysponować drewnianymi nartami, butami do turystyki i stylowym strojem.
Tak jazda na czas, jak i jazda stylowa, gdzie najwięcej upadków i ewolucji, najlepiej podnosi adrenalinę u zawodników i obserwatorów, którzy raz po raz zanoszą się od śmiechu będąc świadkami „karkołomnych” wywrotek.

Jak wygląda program owej retro imprezy?

Najpierw przez ponad godzinę trwają zapisy do konkurencji narciarskich, następnie odbywa się prezentacja zawodników, w południe zawodnicy rywalizują o nagrodę w jeździe stylowej, po czym biorą udział w slalomie równoległym.
Po wszystkim ogłaszane są wyniki i następuje najbardziej wyczekiwana część przez zawodników, wręczenie nagrody.
Komisja konkursowa ocenia sprzęt, ubiór oraz zjazd stylowy, gdzie sporo punktów można zdobyć za tak zwany „telemark” – skręt z lekkim przyklęknięciem.
Dawny sprzęt narciarski, to nie tylko narty drewniane, ale i wiązania rzemienne lub linkowe typu „Kandahar”.
Do tego jeden lub dwa kijki bambusowe, skórzane buty i strój z „epoki” lub góralski.
Długie spódnice tudzież stylowe suknie to domena kobiet.
Zawody na retro sprzęcie o Wielkanocne Jojo upamiętniają pierwsze zawody narciarskie, jakie odbyły się w Suchym Żlebie na Kalatówkach 28 marca 1910 roku.

wZakopane.pl/Agata

Dolina Kościeliska leży w Tatrach Zachodnich, jest zaliczana do dolin walnych, czyli takich, które sięgają od podnóża gór aż po ich główny grzbiet.
Jest długa na prawie 10 kilometrów, ma wiele odgałęzień, z których największe to Dolina Miętusia, Tomanowa i Pyszniańska. Mniejszym, ale bardzo ciekawym i popularnym odgałęzieniem Doliny Kościeliskiej jest Wąwóz Kraków. Jest to skalny jar na wysokości ok. 1030 metrów n p m. Wąwóz ten jest długi na ok 1,5 kilometra. Biegnie aż po Kamienie Tomanowe. Jest to bardzo wąski wąwóz wycięty w wapiennych skałach, jego dno jest zarzucone kamieniami i gałęziami spadającymi z drzew rosnacych ponad wąwozem.
Najwyższym punktem w otoczeniu Doliny Kościeliskiej jest Błyszcz, czyli zakończenie północnej grani Bystrej, szczytu leżącego na wysokosci prawie 2160 metrów n p m. i jest tym samym najwyższym szczytem w Tatrach Zachodnich. Dnem Doliny płynie Potok Kościeliski, sama zaś dolina tworzy długi i głęboki wąwóz skalny. Jego ściany w niektórych miejscach są tak blisko, iż tworzą tzw. Bramy. Wyróżnia się trzy takowe bramy w Dolinie Kościeliskiej : Wyżnią, Niżnią, Pośrednią. Rzeźbę doliny ukształtował nie tylko lodowiec, ale i wody potoku, a także płynące szczelinami, we wnętrzu skał wody podziemne.

Jaskinie w Dolinie Kościeliskiej

Na terenie doliny ukształtowało się wiele pięknych jaskiń, niektóre z nich są dostępne dla turystów : Jaskinia Mroźna, Smocza Jama, Mylna czy Raptawicka.
Naprawdę warto wybrać się do tejże doliny choćby na jednodniową wycieczkę, najlepiej dobrze zorganizowaną i z przewodnikiem.
Jak mogłaby wygladać taka wycieczka do Doliny Kościeliskiej z przewodnikiem od strony technicznej?

O godzinie 11,50 na parkingu następuje spotkanie uczestników wycieczki w Zakopanem, z którego autokarem wycieczkowicze udają się autokarem do Kir – podhalańskiego osiedla położonego u wlotu do Doliny Kościeliskiej.
Kiry to znany punkt wypadowy nie tylko do Doliny Kościeliskiej, ale i okolic leżących blisko tejże doliny. O godzinie 12,40 planowane jest przejscie szlakiem, dnem doliny. Po drodze zaś program wycieczki przewiduje czas wolny i posiłek w schronisku Ornak – schronisku, które znajduje się w górnej części Doliny Kościeliskiej na Małej Polance Ornaczańskiej. Leży na wysokości 1100 metrów n p m. Przybytek ów został wybudowany w latach 40 ub. wieku w stylu zakopiańskim i jest własnością PTTK. Powrót do Kir nastąpi podług planu o godzinie 19, 30, zaś kilkanascie minut później uczestnicy wycieczki, pełni wrażeń, odjadą autokarem z Kir do Zakopanego.

Koszt wycieczki tego typu nie jest wygórowany, pokrywa opiekę i przewodnictwo pilota, przejazd autokarem, bilet wstępu do TPN, a także słodką niespodziankę. Dodatkowym kosztem może się natomiast okazać bilet wstępu do jaskini Mroźnej. Należy uzbroić się w odpowiednie obuwie i odzież.

Agata dla wZakopane.pl

Bawiąc pod Giewontem, warto przyjrzeć się ofertom zakopiańskich biur podróży, bowiem ciekawie prezentują się propozycje zorganizowanych wycieczek na Słowacje dla osób indywidualnych i całych grup. Można na przykład wybrać się całą rodzinką autokarem w słowackie Tatry, by zdobyć Łomnicki Szczyt i zwiedzić okolice.

Program wycieczki na Łomnicę

Oto jak może wyglądać program tego typu wycieczki. Spotkanie z uczestnikami wycieczki na przystanku Nosal o godzinie 8,45 na bezpłatnym parkingu. Po kilkunastu minutach omawiania spraw organizacyjnych, wycieczkowicze wyruszają autokarem w podróż do Tatrzańskiej Łomnicy, która trwa ok. półtorej godziny. Do Skalnego Plesa uczestnicy przybędą kolejką gondolową. Po godzinie 12,oo – wyjazd na Łomnicki Szczyt. Po przejściu szlaku Magistrala na Hrebieniok, podróżnicy będą mogli nieco począć i wypełnić dowolnie czas w schronisku Zamkowa Chata. Z Hrebienioka do Starego Smokovca zjazd kolejką szynową. Odjazd autokarem do Zakopanego nastąpi, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, po godzinie 17,00. Na miejscu pełni wrażeń uczestnicy powinni być już przed godziną 19,00. Każdy pasażer autokaru wycieczkowego winien mieć przy sobie dowód tożsamości oraz parę euro na wydatki poza ceną wycieczki. Koszt wycieczki to opłacenie pilota – przewodnika, przejazd autokarem, ubezpieczenie NNW i KL oraz słodka niespodzianka.

Tatrzańska Łomnica kilka informacji

Jedna z większych, podtatrzańskich osad, położona ok 6 kilometrów na wschód od Starego Smokowca to Tatrzańska Łomnica – ważny ośrodek turystyczny po słowackiej stronie Tatr. Obfituje w liczne hotele, pensjonaty, kempingi tudzież koleje linowe. Koleje wywożą zwiedzających nad Łomnicki Staw i samą Łomnicę. Niestety, w swojej historii owa osada ma ciemną kartę, bowiem w roku 2006 w listopadzie potężny huragan dokonał niemal całkowitego zniszczenia lasów w rejonie Tatrzańskiej Łomnicy. Co przyczyniło się do takiej popularności tejże osady i samego szczytu, prócz owego huraganu rzecz jasna? W latach 30 i 40 ubiegłego wieku zbudowano napowietrzną kolejkę linową z Tatrzańskiej Łomnicy. Dolna stacja kolejki linowej znajduje się nad Łomnickim Stawem, który jest położony na wysokości 1751 metra n p m. Jezioro jest głębokie maksymalnie na 2 metry, niestety, na skutek pewnych okoliczności ów zbiornik wodny wysycha i nie bardzo można temu zaradzić. Powyżej jeziora działa obserwatorium astronomiczne założone w latach 40 tych ub. wieku.

Stary Smokowiec jako dodatek

Plan wycieczki zakłada spędzenie w drodze powrotnej paru chwil w Starym Smokowcu. Ta miejscowość położona u podnóża Tatr Wysokich na Słowacji została założona w roku 1793. Obecnie jest to popularny ośrodek turystyczny, jednym z najbardziej znanych budynków w Starym Smokowcu jest wybudowany w roku 1904 Grand Hotel. Warto także dorzucić, iż Stary Smokowiec jest największą miejscowością spośród Smokowców. Wycieczka autokarowa w Tatry Słowackie, która zakłada w programie zdobycie Łomnickiego Szczytu, przejazdy kolejkami wszelakiej maści i zwiedzanie starych osad jak Smokowiec, musi być atrakcyjna. Należy się jedynie uzbroić w wygodne obuwie i pogodę ducha.

Estera/wZakopane.pl

Wielu wakcjowiczów, by nie tracić cennego czasu na dojazd z Zakopanego do wejścia na zaplanowany szlak tatrzański, wynajmuje kwatery w schroniskach górskich. Wielbiciele jednego z najtrudniejszych szlaków w naszych polskich Tatrach – Orlej Perci – zapewne chętnie spędzą kilka letnich, wakacyjnych nocy w „Murowańcu”, by rano, skoro świt, wyruszyć w góry. Jest to schronisko tatrzańskie, z którego łatwo o wypad nie tylko na Orlą Perć, ale i na mniej wymagające szlaki : Na Gęsią Szyję, na Rusinową Polanę tudzież nad Czarny Staw Gąsienicowy.

Schronisko Murowaniec

Schronisko Murowaniec leży na Hali Gąsienicowej, na wysokości 1500 metrów n p m. Turyści mają do dyspozycji 120 miejsc w pokojach od 2 do 1o osób. Niegdyś można było przenocować także na podłodze, jednak aktualnie tego typu zwyczaje nie są już stosowane w owym przybytku. Murowaniec oferuje u siebie takie usługi jak smaczny posiłek w restauracji, bufet, pośrednictwo pocztowe, telewizyjną salę, prysznice z ciepłą wodą tudzież automat telefoniczny. Schronisko zostało wybudowane w latach 20 ub. wieku i jest zarządzane przez Polskie Towarzystwo Turystyczno – Krajoznawcze.

Hala Gąsienicowa, na której jest położone, to właściwie nazwa północnej części Doliny Gąsienicowej w Tatrach. Na hali, prócz schroniska, znajduje się jeszcze kilka innych budynków. Są tutaj szałasy, leśniczówka, strażniczówka TPN „Gawra”, Stacja Obserwacyjna i baza taterników – „Betlejemka”. W niektórych z tych budynków, zwłaszcza, gdy lato w Tatrach obfituje w zmożony ruch wakacjowiczów, można znaleźć nocleg. Niegdyś Hala Gąsienicowa była wypasana, stały tu liczne szałasy i bacówki. Ponieważ była to hala zaliczana do wybitnie wysokogórskich, zalegały na jej terenie olbrzymie głazy, porastała tutaj kosówka, a gdzieniegdzie można było spotkać stawy. Hala była odwiedzana także przez zbójników, o których dziś trudno na tejże ziemi, ale przesłania o nich pozostały w zapiskach wszelakiej maści.

Nazwy Murowaniec i Hala Gąsienicowa

Nazwa hali pochodzi od góralskiego rodu Gąsieniców, zaś nazwa schroniska „Murowaniec” nawiązuje do projektu architektonicznego, podług którego ów przybytek powstał. Pierwsze szkice budowli „z dużych głazów nieobrabianych na zewnątrz” nakreślił wiosną 1914 roku architekt Jan Koszyc Witkiewicz, zaś autorami ostatecznego projektu byli Zdzisław Kalinowski i Karol Siciński. Ze schroniskiem na Hali Gąsienicowej wiąże się także kilka ciekawostek, których przeoczyć nie wypada. W latach 20 tych ub. wieku u wejścia do schroniska wmurowano tablice pamiątkową poświeconą pamięci Adama Asnyka, zaś w balustradzie klatki schodowej obiektu umieszczono znak swastyki, którą górale określają „krzyżem niespodzianym”. Ale więcej o tym w innym artykule.

Agata/wZakopane.pl

Majowy weekend lub wakacje a nawet inny okres w Tatrach można spędzić na różne sposoby. Wszystko zależy od wyobraźni weekendowicza, dobrej organizacji i tego, co do zaoferowania gościom mają górale spod Giewontu. A propozycji w tejże materii jest całkiem sporo, od lotów nad Tatrami sprzętem wszelakiej maści do podążania przez nasze polskie Tatry kolejką turystyczną, potocznie zwaną „ciuchcią”. Niestety, jeśli chodzi o ciuchcie, nie nadeszły jeszcze czasy, gdy będzie można nią dojechać  na tatrzańskiej ziemi do każdego upodobanego miejsca, ale na dzień dzisiejszy można mknąć ową przez Dolinę Chochołowską tudzież ulicami stolicy Tatr, czyli w Zakopanem.

Atrakcyjna Dolina Chochołowska

Dolina Chochołowska jest doliną, która nie ma sobie równych pod względem długości i wielkości w polskich Tatrach. Mierzy sobie bowiem ok 10 kilometrów długości i zajmuje obszar na ponad 35 kilometrów kwadratowych. Dolna część doliny to właściwie głęboki wąwóz na którym występują tzw. bramy, czyli przewężenia jakie tworzą skały. Zbudowana jest ze skał krystalicznych w części południowej i ze skał osadowych w części północnej. Rzeźba doliny to dzieło lodowca tudzież potoku przepływającego przez Chochołowską. Na terenie doliny jest wiele jaskiń niedostępnych dla ruchu turystycznego. Niegdyś polany i hale Doliny Chochołowskiej stanowiły najwiekszy ośrodek pasterski w Tatrach. Było tu mnóstwo bacówek, szałasów i szop. Chochołowska miała też swoją przeszłość górniczą. Dziś stanowi głównie atrakcje turystyczną. Od pewnego czasu prócz podążania przez dolinę bryczką, można poruszać się po niej kolejką turystyczną tzw. „ciuchcią”.

Co to za kolejka ta Ciuchcia?

Ciuchcia czeka na spragnionego wrażeń weekendowicza, który w maju przybył w Tatry, by nieco odpocząć od „szarówki”, już u wejścia do Doliny Chochołowskiej. Jak wygląda owa kolejka turystyczna? Otóż całkiem oryginalnie, bowiem skałada się z traktora stylizowanego na lokomotywę, zaś z tyłu przyczepione są do owej lokomotywy wagoniki. Ciuchcią pomkniemy wprost do Polany Huciska. Jest to reglowa polana w Dolinie Chochołowskiej. Jest położona po wschodniej stronie Potoku Chochołowskiego. Dlaczego owa polana zwie się nieco dziwnie „Huciska”? W dawnych czasach istniała tutaj kopalnia i huta rud żelaza, ale bez obaw, teraz niczego się tu nie wydobywa, ani nie przetwarza. Znajdują się tu zato szałasy i ławki dla turystów.

Ponieważ Polana Huciska leży właściwie w połowie Doliny Chochołowskiej, więc dalej będziemy mogli udać się pieszo tudzież wypożyczonym rowerem. Za Polaną Huciska przechodzimy przez skalne zwężenie zwane Niżnia Chochołowska Brama. Jadąc ciuchcią, która kursuje co pół godziny, czy podążając pieszo, naprawdę mamy co podziwiać w Dolinie Chochołowskiej. Dolina jest bogato zalesiona, 2/3 doliny pokryte jest lasami świerkowymi, w części dolnoreglowych lasów wystepują buki, jodły tudzież reliktowa sosna zwyczajna. Na halach, właśnie w maju, kwitną całe połacie krokusów.  Na Polanie Chochołowskiej będziemy mogli rzucić okiem na drewnianą kaplicę znajdującą się pod lasem, na górnym skraju polany. Wybudowana jest w góralskim stylu, zwięczona na kopule krzyżem z surowego, nieheblowanego drewna. Powstała na potrzeby serialu „Janosik” i stoi do dziś.

Wybierając się na weekend majowy w Tatry, koniecznie należy zaplanować kurs kolejką turystyczną. Będzie co wspominać i opowiadać potomnym. Zaś fotki powstałe w czasie podróży ciuchcią wzbogacą nasze albumy z pobytu w górach.

Agatka/wZakopane.pl

Wystrój jest głównie dziełem miejscowych górali. Od lat 30. XX w. pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Budowniczym świątyni był Sebastian Gąsienica Sobczyk, w pracach brali udział mieszkańcy Zakopanego i Kościeliska. Przednią część kościoła ukończono w 1847 r. W latach 1850-51 doprowadzono budowę do końca – powstała tylna część i wieża. Budowla składa się z prostokątnej nawy i trójbocznie zamkniętego prezbiterium. Wieża zwieńczona jest cebulastym hełmem z latarnią. Ściany kościoła oszalowane są deskami, dachy oraz hełm wieży pobite są gontami. Wszystkie ołtarze w kościele są dziełem utalentowanego rzeźbiarza z Gliczarowa, Wojciecha Kułacha.

Kościółek na Pęksowym Brzyzku a Prawosławie

Kościółek od kilku lat jest miejsce spotkań gości ze wschodu. Tutaj wyznawcy prawosławia mogą obchodzić swoją ceremonię świąteczną. Mieliśmy okazję obserwować jedną z nich dzięki uprzejmości władz kościelnych. Wykonaliśmy relacje filmową oraz zdjęcia z uroczystości. Można zobaczyć na serwisach poświęconych galerią fotograficznym oraz zbiorom wideo.

wZakopane.pl

Budynek stawiali góralscy cieśle pod kierunkiem Wojciecha Roja i Jana Obrochty w latach 1895–1896. Podwaliną rozpoczęcia prac były plany przygotowane na podstawie szkiców Witkiewicza. Konstrukcję rozpoczęto na wiosnę 1895 r., a zrealizowano w czerwcu 1896 r. Skonstruowanie sprzętów powierzył Kossakowski Kazimierzowi Sieczce. Po latach, w drugim zeszycie Stylu zakopiańskiego Stanisław Witkiewicz pisząc o dodatkowych stylowych willach, potwierdzał:Następny dom, Oksza, należący pierwotnie do Kossakowskich, potem do Kęszyckich, był zbudowany na planie również z góry danym. Symetryczny prawie rozkład prowadził do symetrycznego zewnętrznego kształtu. W Okszy znajdują się pyszne, wielkie drzwi wchodowe, których efekt zdobniczy zginął przez oszklenie ganku, stojącego na łuku kamiennym, ganku, do którego wejście stanowią boczne, kręcone schody z piaskowca. Oksza jest najmniej skomplikowanym z nowych zakopiańskich domów. Zużyte w niej były te motywy zdobnicze i konstrukcyjne, które już były wypróbowane w uprzednio postawionych domach, z dodaniem krytych obejść dokoła wschodniej ściany i połączenia galerią z piętrową oficyną stojącą w podwórzu.

W roku 1899 willę zakupił Marcin hr. Kęszycki i zmienił jej nazwę na „Oksza”.
Willa była prezentem na srebrne wesele hrabiego i jego żony Heleny. Na jednym z sosrębów (pokój na parterze po północnej stronie salonu) wykonano okolicznościową inskrypcję: R. P. 1899 d. 7 Lutego odbyło się srebrne wesele Marcina i Heleny z Reyów Kęszyckich.Prawie rok po tym wydarzeniu Marcin Kęszycki odszedł, a wdowa po nim mieszkała w Okszy prawdopodobnie do wybuchu I wojny światowej. W 1920 roku willę zakupiło Towarzystwo „Odrodzenie”, ustanowione przez Klarę Jelską, które po przebudowie urządziło tu „Dom Zdrowia dla Uczącej się Młodzieży”. W okresie II wojny światowej do Okszy przeniesiono — wypchniętą z Kuźnic — Szkołę Gospodarstwa Domowego, która funkcjonowała tu do 1945 roku pod nazwą Szkoła Gospodarcza. Po II wojnie światowej w budynku mieściło się prewentorium dla dzieci i młodzieży.

W 1965 r. obiekt pozostał przejęty przez krakowskie władze wojewódzkie, które przyswajały go na dom wypoczynkowy. W 2006 roku, z inicjatywy ówczesnego marszałka województwa małopolskiego Janusza Sepioła, obiekt został przejęty przez Muzeum Tatrzańskie z poświęceniem na cele ekspozycyjne. Remont konserwatorski z realizacją na Galerię Sztuki XX wieku, dofinansowany w ramach Małopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013, przeprowadzono w latach 2008–2010.W pierwszej połowie 2011 roku w Galerii wyprawiono pierwszą ekspozycję tytułowaną Zakopane – pępek świata. Sztuka pod Giewontem w latach 1880-1939, która została otwarta 15 maja tegoż roku. Harmonogram przygotowała Teresa Jabłońska, a galerię wyprawił Marcin Rząsa.

wZakopane poleca zobaczyć to muzeum.

Konferencja na temat Willi Oksza

httpv://www.youtube.com/watch?v=vHdfZuaRWm8

Znaleziono dzięki:

Serdecznie polecamy.